Historia Stowarzyszenia
"Bezpośrednim impulsem dla Zgromadzenia Sióstr Maryi Niepokalanej w Katowicach do podjęcia organizacji pomocy dla kobiet zagrożonych prostytucją i prostytuujących się była prośba Prezydenta Miasta Katowice Henryka Dziewiora skierowana do Matki Generalnej o wydelegowanie siostry do pracy z „żeńską młodzieżą, która znalazła się w niebezpieczeństwie prostytucji oraz w innych zorganizowanych formach wykorzystania seksualnego, rozwijającego się wśród młodzieży”. To był rok 1998.

Trudna sytuacja młodzieży zagrożonej różnymi współczesnymi formami wykorzystania i niewolnictwa była również szczególną troską arcybiskupa Metropolity Katowickiego Damiana Zimonia, który wielokrotnie zachęcał siostry Maryi Niepokalanej do podjęcia tego dzieła.

Trzeba podkreślić, że prośba Prezydenta Katowic stanowiła znamienne odbicie historii powstania mojego Zgromadzenia. W XIX wieku w czasie wielkiej migracji ludzi ze wsi do miast w poszukiwaniu pracy „wiele dziewcząt przyjeżdżało wtedy do Wrocławia na służbę do bogatych rodzin. Przybywając do dużego miasta, nie były świadome grożących im niebezpieczeństw. […] Zagrożenie dziewcząt pod względem moralnym było tak wielkie, że urzędnik policji zwrócił się z prośbą do ks. biskupa Foerstera, aby Kościół zajął się kobietami przyjeżdżającymi w celach zarobkowych. Oddalenie od rodziny i środowiska, w którym wzrastały, poczucie zagubienia w wielkiej aglomeracji miejskiej, jak i brak zaspokojenia podstawowych potrzeb (praca, mieszkanie), poczucie samotności często doprowadzały do kryzysowych życiowo sytuacji. Tak też kobiety stawały się samotnymi matkami bez środków utrzymania, było wiele przypadków porzucania dzieci, zachorowań na choroby weneryczne, »pracy« w tak zwanych »domach uciech«. Wzrastała skala różnych przestępstw i przemocy. Trzeba więc było zorganizować jakąś instytucję lub zakład, w którym szczególnie młode kobiety mogłyby się schronić na czas poszukiwania pracy, gdzie otrzymałyby wsparcie i pomoc, jak i opiekę duchową. Tej misji podjął się ks. Jan Schneider” (źródło: http://www.marianki.katowice.opoka.org.pl/zalozyciel.html). Dzieło pomocy dziewczętom – zainicjowane przez ks. Jana Schneidera – przekształciło się 26 maja 1863 roku w Zgromadzenie Sióstr Maryi Niepokalanej. W tamtejszym działaniu dostrzegam ślady już jakiejś formy streetworkingu. Wówczas to kobiety ze Stowarzyszenia „Misja Dworcowa” we Wrocławiu wychodziły na dworzec kolejowy, aby dziewczętom i kobietom zaproponować schronienie, naukę zawodu, znaleźć uczciwych pracodawców. Ich działania miały chronić kobiety przed werbownikami, którzy czekali na dworcach kolejowych, by proponować im mieszkanie i pracę. Po krótkim czasie były zmuszane do prostytucji. Same w nieznanym mieście nie miały gdzie się zwrócić o pomoc i nikt ich nie szukał.

Wracając do Katowic i czasów współczesnych, należy podkreślić, że władze zakonne Zgromadzenia podjęły się misji organizowania pomocy dla dziewcząt i kobiet będących w szczególnej sytuacji kryzysowej, takiej jak doświadczanie przemocy domowej, będących ofiarami handlu ludźmi, przymuszonej prostytucji i innych form niewolnictwa.

Wtedy otrzymałam zadanie rozeznania problemu i stworzenia strategii działania. Przez trzy lata przygotowywałam się do pracy w Ośrodku Rehabilitacyjno-Wychowawczym dla Dzieci i Młodzieży „Dom aniołów Stróżów” w Katowicach, pracując jako wychowawca i streetworker wśród dzieci ulicy i kobiet prostytuujących się. Był to czas licznych szkoleń i zdobywania doświadczeń w takich miejscach w kraju i za granicą, jak: „Wspólnota Dobrego Pasterza” w Katowicach, gdzie pracowałam z osobami uzależnionymi „Wspólnota »Chleb Życia«”, gdzie odbyłam praktykę w pracy z bezdomnymi matkami, kobietami zagrożonymi prostytucją, jak i doświadczającymi tego procederu, w Rumunii pracowałam w domu stacjonarnym dla dzieci ulicy prowadzonym przez fundację PRO-VITa, we Włoszech w ośrodkach dla ofiar handlu ludźmi prowadzonych przez Caritas. Nawiązałam też współpracę z organizacją międzynarodową „La Strada”– fundacją działającą na rzecz przeciwdziałania handlowi ludźmi i niewolnictwu mającą siedzibę w Warszawie. Niebawem zebraliśmy grupę założycieli, która w styczniu 2001 roku rozpoczęła prace nad rejestracją prawną Stowarzyszenia im. Marii Niepokalanej na Rzecz Pomocy Dziewczętom i Kobietom. Stowarzyszenie powstało 23 października 2001 roku. Nasze doświadczenie w pracy metodą streetwork to rezultat blisko 10 lat organizowania pomocy dla dzieci, dziewcząt i kobiet. I co ważne - prowadzone przez streetworkerów działania od początku były oparte na stałym rozwoju własnego warsztatu terapeutycznego i specjalistycznego.”
 
 
 
W 2004 otworzyliśmy całodobowy Ośrodek Rehabilitacyjno – Wychowawczy dla kobiet oraz kobiet z dziećmi – ofiar przemocy, handlu ludźmi oraz przymuszonej prostytucji. Rok później rozpoczęliśmy działania prewencyjne, prowadząc zajęcia profilaktyczne w szkołach dotyczące przeciwdziałania handlowi ludźmi, a od 2008 r. szkolenia wśród pedagogów, pracowników instytucji pomocowych i studentów. W 2009 r. stworzyliśmy Program Profesjonalny Streetworking, przygotowujący do pracy na ulicy w określonym środowisku.
 
W 2010 r. zmieniliśmy nazwę Stowarzyszenia na: "Stowarzyszenie Po MOC dla Kobiet i Dzieci im. Marii Niepokalanej". Jesteśmy przekonani, że nowa nazwa w lepszy sposób oddaje charakter naszych wieloletnich działań oraz akcentuje wsparcie, jakim obdarzamy dzieci. Ośrodek Stowarzyszenia, prowadzi program terapeutyczny, który pozwala na uczenie się metod wspierania dzieci. Kobiety mogą przyjrzeć się swoim relacjom, jakie tworzą jako matki, spojrzeć w przeszłość, by zyskać moc do życia tu i teraz, jak i w przyszłości.
 
S. Anna Bałchan SMI - Prezes Stowarzyszenia Po MOC